Sla het menu over en ga direct naar de content van deze pagina. Sla het menu over en ga direct naar zoeken.
Cordaid EN
Noodhulp

Aangrijpend beeld van vernieling Homs

Deze week maakt een aantal Cordaid collega’s een rondreis in Syrië. Dag 2 en 3: “Rijen onbewoonbare flats en geen mens op straat – zo zien hele wijken in Homs eruit. De verhalen van achtergebleven families en hulpverleners raken ons in het hart.”

Syrisch kind met verbrand hoofd

Op weg naar Homs moest het Cordaid-team flink omrijden. Cordaid-directeur Simone Filippini: “Op het eerste stuk zijn er nog steeds twee dorpen in handen van Da’esh. Niet veilig dus. Het is een totaal gemilitariseerde omgeving. In de stad vind je elke 50 tot 200 meter een controlepost.”

Het is echt een woestijn van vernieling.

Simone Filippini

Vergeleken met Damascus is de vernieling in Homs veel beter zichtbaar. “Totaal onwaarschijnlijk.” Hele blokken flats zijn volledig kapotgebombardeerd. “Er zijn zelfs geen honden of katten meer op straat. Het is echt een woestijn van vernieling.”

Accepteer marketing cookies om dit item te bekijken of bekijk het op het desbetreffende externe plaform.

‘Geweerschoten zijn hier normaal’

Toch gaat het dagelijks leven in Homs door. Er zijn kleine winkels en kraampjes, je kunt spullen kopen, in het oude centrum zijn drie restaurants heropend. De grote supermarkten blijven dicht.

Simone: “Wat even schrikken was: we aten een broodje shoarma op straat, bij een shoarmatent. Toen we in de auto stapten om weg te rijden klonk er om de hoek opeens een heel AK47-salvo. Harde knallen, op 20 meter afstand! Maar de lokale mensen toonden amper een reactie. Niemand raakte in paniek, niemand ging rennen. Het bleek een 30-jarige man te zijn, huilend, die net gehoord had dat zijn broer was gedood in de buurt van Palmyra. Hij flipte en schoot uit wanhoop in de lucht. Onze Syrische collega’s vertelden dat dit vaak gebeurt. Geweerschoten zijn hier normaal.”

Hij flipte en schoot uit wanhoop in de lucht.

Geen werk meer, geen inkomen

Waar Syriërs vroeger gemiddeld 600 euro per maand verdienden, is ditzelfde salaris door inflatie nu nog maar 50 euro waard. De kosten van huur, eten en brandstof zijn gigantisch gestegen. Mensen zijn ook vaak hun baan of inkomen kwijtgeraakt door de oorlog. Wat overblijft is pure armoede. Via Caritas Syrië deelt Cordaid in Homs medicijnen, voedselbonnen en hygiënepakketten uit en draagt bij aan de huur.

Checkpoint Homs Syria
Controlepost in het centrum van Homs (foto: Eddy van Wessel)

Fatimah (38) vluchtte met haar man en 7 kinderen uit Aleppo naar Homs. “In Aleppo was er geen water en geen elektriciteit. We zaten vast midden tussen de gevechten, soms zonder eten, opgesloten in ons huis. Eén van mijn kinderen, Omar, raakte gewond door een bom. Zo gauw hij uit het ziekenhuis kwam zijn we gevlucht.” In Homs klopte het gezin aan bij een hulporganisatie om te kunnen overleven.

Het is zo moeilijk om te accepteren dat je nu volledig afhankelijk bent van anderen.

Fatimah, Syrische moeder van 7 kinderen

Zes maanden geleden ging Fatimahs man terug naar Aleppo om geld te verdienen. “Vroeger had mijn man een winkel in elektronica, maar die is vernield. Nu maakt hij sandwiches in restaurants. Wij waren zelfvoorzienend, en hadden een goed leven. Het is zo moeilijk om te accepteren dat je nu volledig afhankelijk bent van anderen,” zegt Fatimah.

Gebrek aan medische zorg

Simone: “Veel dokters zijn naar het buitenland gevlucht. Openbare ziekenhuizen zijn gesloten en privéziekenhuizen vragen torenhoge prijzen. Daarom betaalt Caritas voor operaties en medicijnen van gewonde en zieke mensen.”

Suhil Syria
Suhil, die voor zijn chemokuren elke maand naar Damascus moet reizen. (foto: Eddy van Wessel)

“Dit is Suhil. Hij heeft leukemie. Voor zijn chemokuren moest hij een jaar lang iedere maand voor een week naar Damascus reizen. Dat kost een fortuin! Zijn vader werkt bij het gemeentelijk waterbedrijf en verdient eigenlijk te weinig om voor Suhil en zijn twee broertjes te kunnen zorgen. Suhil draagt nu een mondkapje omdat zijn ouders niet willen dat hij bacillen binnenkrijgt.”

Ze willen hun land en hun volk niet in de steek laten. Daar heb ik de allergrootste bewondering voor.

Simone Filippini

Gastvrijheid wekt bewondering

“Toch, ondanks alles, zijn de mensen hier ontzettend gastvrij, “zegt Simone. “Mensen zwaaien. Iedereen roept ‘Welkom’! We krijgen een vers broodje bij de bakker, om te proeven.

De hulpverleners en achterblijvers hier zijn echt topmensen! Ze willen hun land en hun volk niet in de steek laten. Daar heb ik de allergrootste bewondering voor. Er zijn zoveel mensen die acuut hulp nodig hebben.”

Benieuwd naar het verdere verloop van de reis? Volg Simone Filippini op Facebook.