Sla het menu over en ga direct naar de content van deze pagina. Sla het menu over en ga direct naar zoeken.
Cordaid EN
Noodhulp

Blog: Zuid-Soedan, een stokoud en verdrietig kind

Vandaag geland in Juba, de hoofdstad van Zuid-Soedan. Morgen per helikopter naar het noorden, naar Aburoc, bij de Nijl, tegen de grens met Soedan.

Corporate journalist bij Cordaid Frank van Lierde is momenteel in Zuid-Soedan. In het door oorlog verscheurde land spreekt hij de mensen achter het werk van Cordaid.

Een maand terug veroverde de overheid Aburoc en omstreken op rebellen. Duizenden gezinnen lieten alles achter en verdwenen in de bush. Alles is veel gezegd. Ze waren al ontheemd door eerder geweld en leefden onder tentzeil. Of onder een boom. Een humanitaire frontlinie noemen ze dat.

Die linies zijn nogal beweeglijk, hier in Zuid-Soedan. Om de haverklap moeten mensen hun biezen pakken, omdat krijgsheren – het zijn altijd heren – zo hun grillen hebben.

Zuid-Soedan, jongste land ter wereld. Zes jaar onafhankelijk. Het kind is stokoud en draagt teveel verdriet.

Als het kan gaan mijn Zuid-Soedanese Cordaid-collega’s die hier de hulp verlenen mee met de stroom vluchtenden. Ook zij moesten hun biezen pakken toen het geweld oplaaide. En waar duizenden vluchtenden neerstreken – in Aburoc – zetten ook mijn collega’s hun tentje op. En gingen verder met latrines bouwen terwijl MSF de cholera bestrijdt, putten slaan en voedselbonnen uitdelen. En hengels om te vissen, zaad om te zaaien. Met geld van Giro555.

Kijk hier naar de videoserie van Frank in Zuid-Soedan.

Accepteer marketing cookies om dit item te bekijken of bekijk het op het desbetreffende externe plaform.

Lees ook het uitgebreide verslag over de hulp van Giro555 en Cordaid in Zuid-Soedan

Lees meer

Maanden lang hulp organiseren, zonder banksysteem, zonder begaanbare wegen, zonder elektriciteit. In de droogte, de extreme hitte. In de regen, de modder en de overstromingen. Vanuit een tent. Een tent die dan ook nog eens schuin staat, op een helling, om te voorkomen dat alles onder staat bij hevige regen. Slaap dan maar eens.

Jongste land ter wereld

Zuid-Soedan, jongste land ter wereld. Zes jaar onafhankelijk. Het kind is stokoud en draagt teveel verdriet. Het kind is sterk en richt zich steeds weer op. Hoe lang?

Intussen in Juba. Ik spreek met Vivian, emergency preparedness and response manager van Cordaid. Waarom zijn die functietitels altijd zo lang, vraag ik me af? 1 op 3 mensen in Zuid-Soedan is ontworteld, zegt ze me. Weggerukt van huis, als vluchteling over de grens in een van de vele buurlanden, of gestrand in een al dan niet bewaakt kamp in eigen land. Vier miljoen mensen. Terwijl ze zegt dat haar eigen familie onlangs is gevlucht naar Oeganda, komen er – tegelijk – tranen in haar ogen en een glimlach op haar mond.

“Anderhalf uur moest ik blootshoofds in de zon staan. Ze sloegen me. Met z’n tienen liepen ze achter me aan.”

Aziz, water- en sanitatie-expert bij Cordaid

Aziz die naast haar zit – expert water en sanitatie – heeft ook zijn verhaal. Wie niet hier? Maanden heeft hij gewerkt en gebivakkeerd in Aburoc. Het kamp daar is niet bewaakt. Het is gewoon de plek waar duizenden mensen samen kwamen om te overleven. Dus gewapende lui, van welke factie, militie of bende dan ook, kunnen er de boel op z’n kop zetten. Of erger. “Op een dag vielen ze binnen”, zegt Aziz. “Anderhalf uur moest ik blootshoofds in de zon staan. Ze sloegen me. Met z’n tienen liepen ze achter me aan.”

Gelukkig overleefde hij het. Gelukkig vielen er die dag geen doden. En Aziz is nog steeds hulpverlener. Mijn collega, denk ik, best wel trots.

De ultieme inflatie

Intussen in mijn hotelkamer. Op bed liggen blikjes groenten, wat dadels, honing, een tent, een matrasje. Alles meenemen voor drie dagen, was de opdracht.

Zuid-Soedan

Je gaat naar Aburoc. En alles zelf kunnen dragen. Niet teveel, het moet de VN-helikopter in. Dus wat gooi je overboord? Kleren, paperassen. O ja, neem ook wat cash mee. Ik wissel nog geen 100 dollar en krijg twee dikke vettige, vieze stapels Zuid-Soedanese ponden terug. Als ik ’s avonds een kom rijst met wat groenten afreken, doe ik dat – niet gelogen – met vijftig briefjes. Volgens mij kost het drukken van dit papiergeld meer dan wat het waard is. De ultieme inflatie.

Benieuwd naar wat ik morgen aantref…

Meer blogs van Frank van Lierde

Nieuws overzicht