Sla het menu over en ga direct naar de content van deze pagina. Sla het menu over en ga direct naar zoeken.
Cordaid EN
Cordaid

#WatDoeJij op Giving Tuesday?

Op de eerste dinsdag na Black Friday en Cyber Monday is het Giving Tuesday, de wereldwijde actiedag om naast al het consumeren ook iets goeds te doen. Giving Tuesday wordt ook in Nederland steeds bekender en daar zijn we als Cordaid blij mee, want omzien naar elkaar is in deze uitdagende tijd belangrijker dan ooit. Speciaal voor Giving Tuesday delen we het verhaal van een aantal bijzondere mensen die vertellen op welke manier zij de wereld een stukje mooier maken.

Ik steun Cordaid via mijn testament

Tjeu Rutten is van huis uit leraar. Hij begeleidde daarnaast mensen met afstand tot de arbeidsmarkt. In 2004 startte hij een eigen bedrijf met zijn vriend Harry, een geestelijk verzorger bij parochies en psychiatrische instellingen. Een aantal jaar geleden overleed Harry plotseling. Toevallig hadden beiden vlak daarvoor gesproken over hun erfenis.

“We hadden geen kinderen of familieleden die onze steun nodig hadden en wilden iets nalaten aan een goed doel. Het zal mijn onderwijsachtergrond zijn, maar ik vind het mooi om iets bij te dragen aan de ontwikkeling van anderen. Ik ben van huis uit katholiek en was vertrouwd met een van de voorgangers van Cordaid: Memisa. In de vastenperiode werd er altijd geld opgehaald voor paters en nonnen in de missie. Samen hebben we erover gesproken met een notaris bij Cordaid en hebben alles op een rijtje gezet.

Tjeu reisde in 2017 met Cordaid af naar Malawi, om daar een aantal onderwijs- en gezondheidszorgprojecten te bezoeken. “Eigenlijk hebben wij in Nederland geen voorstelling van hoe de mensen daar leven”, zegt Tjeu. “Ze zijn voortdurend bezig met hun eerste levensbehoeften: eten en een dak boven het hoofd. Kinderen naar school? Nee, die kunnen beter op het land werken, want dát levert direct iets op. Prachtig dat Cordaid met hun projecten daar verandering in brengt.”

“Heel rijk zijn wij niet, maar elke bijdrage is welkom. Ik probeer ook nu al mijn steentje bij te dragen. Tijdens onze familiedag heb ik geld ingezameld voor Cordaid. Ik heb met eigen ogen gezien dat ik een goede keus heb gemaakt om Cordaid te steunen. De aanpak van Cordaid, met inzet van lokale mensen, zorgt voor duurzame, blijvende veranderingen. Geweldig om te zien dat onze hulp ook echt werkt. Het geeft mij een fijn gevoel als ik daadwerkelijk iets kan doen.”

Ik werk aan een betere gezondheidszorg in Irak

Het is goed om soms stil te staan en na te denken over wat jij bijdraagt aan de levens van mensen om je heen of zelfs aan de wereld. Iemand die heel veel heeft meegemaakt en zich toch inzet om anderen te helpen is Zeynab, onze collega in Irak. Zeynab werkt aan betere gezondheidszorg in Irak, maar ze is ook nog dagelijks bezig met de zoektocht naar haar verdwenen broer.

“Op 2 mei 2014 is mijn broertje Hoessein gekidnapt door IS, in Mosul, een dag voordat IS de stad binnenviel en overnam. Hij was 16 jaar.” Tijdens de oorlog heeft ze hem nog een paar keer aan de telefoon gehad. “Zijn kidnappers regelden dat. Ze vroegen om losgeld, om opnames waarin we ons afvallige geloof afzwoeren. We deden alles, maar hebben Hoessein nooit meer gezien. Op 9 juli 2017, toen IS met zwaar geschut uit Mosul werd verdreven, kregen we een laatste berichtje van hem. “Alles komt goed”, zei hij. “We worden bevrijd.”

Sinds zijn verdwijning is er veel veranderd. “We zijn gevlucht naar Turkije, later ben ik weer teruggekeerd, maar zonder mijn vader. Hij stierf aan een hartaanval in het buitenland. Er gebeurden gelukkig ook mooie dingen. Ik ben afgestudeerd tijdens de oorlog, heb mijn man leren kennen en ben getrouwd. De oorlog mag dan voorbij zijn, maar ergens blijft alles stil staan.”

“Zo is mijn moeder een dode in een levend lichaam. Ziek en gebroken gaat ze politiekantoren en gevangenissen langs, van stad naar stad, op zoek naar haar zoon. Soms ga ik met haar mee. Waar we komen delen we Hoesseins foto uit.” Zeynab blijft zoeken, hopen en doorgaan. “Door Hoessein wilde ik hulpverlener worden en ben ik gaan werken voor Cordaid. Hij geeft me ook kracht. Op de donkerste dagen ben ik gewoon mijn eigen zon.”

Ik help de overlevenden van IS-terreur bij het verwerken van hun trauma

Sonita Khalil is een Jezidi vrouw die als sociaal werker mensen uit haar gemeenschap helpt met traumaverwerking. Ze weet als geen ander wat de overlevenden van de IS-terreur hebben meegemaakt.

In Seje, een dorp in Noord-Irak waar duizenden Jezidi’s naartoe zijn gevlucht, heeft Cordaid een centrum geopend voor gezondheidszorg, compleet met verplegers, dokters en een apotheek. Hier ging Sonita twee jaar geleden aan de slag als maatschappelijk werker voor gevluchte Jezidi meisjes en vrouwen.

“Ik studeerde buiten de stad toen de gruwel begon. Ik hoorde dat IS Sinjar had aangevallen. Dat ze meisjes verkrachten en mannen vermoorden. Mijn familie was daar. Niet weten hoe het met hen ging was verschrikkelijk.” Gelukkig overleeft Sonita’s familie de IS-terreur. Helaas is hun huis ingenomen en verwoest. Een groot deel van de stad ligt in puin. Ze denkt niet dat ze ooit nog in Sinjar zal kunnen wonen.

Nu helpt ze anderen met het verwerken van hun trauma’s. “Ik weet wat Jezidi vrouwen en meisjes hebben doorgemaakt,” vertelt Sonita. “Als ik hun pijn kan verlichten dan betekent dat alles voor me. We zijn als zusjes, als familie.”

 

 

Geef voor het Kerstfonds en help mensen die getroffen zijn door de coronacrisis.

Doneer nu