Sla het menu over en ga direct naar de content van deze pagina. Sla het menu over en ga direct naar zoeken.
Cordaid EN
Cordaid

Blog: Groeten uit Ivoorkust

Het ‘echte’ eigen volk eerst en moslims het land uit. Oproepen tot geweld uit verdediging en een land in tweeën splijten. Nee, deze keer hebben we hebben het niet over onze blonde broeder die aan de macht wil komen, maar over iemand die in Ivoorkust het pluche niet los kan laten. Ex-president Laurent Gbagbo is in Den Haag, waar hij verschijnt voor het Internationaal Strafhof. Net terwijl ik op dienstreis ben en de Hofstad verruild heb voor Abidjan, Ivoorkust.

Door Remco van der Veen, Director International Offices bij Cordaid.

Gbagbo kon zijn politieke tegenstander, wiens voorouders ooit uit buurland Burkina Faso kwamen, met eerlijk spel niet de baas. Een vredesproces en ruim drieduizend doden verder lijkt het nu weer de goede kant uit te gaan met Ivoorkust.

Precies 22 jaar geleden zette ik in Ivoorkust  mijn eerste stap op Afrikaanse bodem. Het was de tijd dat een blauwe envelop ook goed nieuws kon betekenen: airmail. Geen Wereldwijd web maar de Wereldontvanger hield je op de hoogte van de ellende in de wereld. En natuurlijk ging je op stap met travellers cheques. Ik wisselde ze bij aankomst scheutig in voor cash. Twee dagen later devalueerde de lokale munt met 50%. Mijn zwaar geleende studiefinanciering verdampte als sneeuw voor de Ivoriaanse zon.

Heineken is er aan het bouwen, de private sector ziet het weer zitten en het bier zal rijkelijk vloeien. Veiligheidsbedrijven spinnen garen uit de eerdere onrust.

Na de rauwe realiteit van de burgeroorlog lijken er in het centrum van de Abidjan alleen nog maar banken en hotels te zijn overgebleven. Ze beheersen de neon skyline. Maar fier boven alle neon bankreclames staat Maggie. Niet de Voice maar Maggie ‘maakt van iedere vrouw een ster in de keuken’ schreeuwt het bord me toe. Werk aan de winkel voor gelijke rechten.

Sommige dingen veranderen gelukkig niet. Na zes snelle stappen gutst het zweet van mijn rug door de luchtvochtigheid, ik slaap slecht door de zingende airco en vooral de lucht van het open riool opent luikjes in mijn hersenen naar het verleden.

Terugkerende vluchtelingen zien dat hun baan, hun plek in de maatschappij en hun land zijn overgenomen door anderen.

Ivoorkust herstelt van een pijnlijke burgeroorlog en heeft last van groeipijnen. Maar het lijkt goed te gaan met het land. Heineken is er aan het bouwen, de private sector ziet het weer zitten en het bier zal rijkelijk vloeien. Veiligheidsbedrijven spinnen garen uit de eerdere onrust en de toenemende angst voor nieuwe terroristen. Rond de ingang van het hotel is een kooi gebouwd om angstzaaiers buiten te houden. Met een piepende stok scant de bewaker mijzelf, mijn rugtas maar niet mijn koffer. De koffer is vast te groot voor een bom. Schijnzekerheid.

De jeugdwerkeloosheid is er hoog. Gezondheidszorg en onderwijs laten te wensen over, vooral in het noorden. Het wantrouwen tussen noord en zuid, niet lang geleden nog in oorlog, is nog groot. Toch zijn de twee delen weer van het land weer samengekomen. Maar de lont zit nog in het vat. Terugkerende vluchtelingen zien dat hun baan, hun plek in de maatschappij en hun land zijn overgenomen door anderen. Ook in Nederland denken en hopen we dat al die vluchtelingen straks gewoon weer terug kunnen gaan. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Voor je het weet laait het geweld weer op.

We kunnen wat van ze leren: rustig blijven in onrustige tijden.

Politieke leiders die anderen uit eigenbelang grof buiten spel zetten richten enorme schade aan. Het gaat ze niet om het landsbelang of het belang van de ‘autochtone’ inwoners. Het gaat ze om macht en aandacht. Door verschillen van afkomst te benadrukken uit overwegingen van veiligheid en landsbelang, vergroten politieke leiders juist de kloof tussen mensen en daarmee juist het extremisme en geweld dat ze zeggen tegen te willen gaan.

De mensen die ik spreek zijn klaar met het verleden en hebben hun les geleerd. Ze laten zich niet meer manipuleren, zeggen ze. We kunnen wat van ze leren: rustig blijven in onrustige tijden. Blijven ademen en niet naar lucht happen als een potvis op Texel. Verklein het verschil tussen haves en de have nots en wannabe’s. Have nots en wannabe’s zijn makkelijk te manipuleren door de have it all die nog meer willen. Zet ze niet aan de kant maar gebruik hun potentieel. Dit is de enorme uitdaging, ook hier in Ivoorkust. Inclusieve groei van de economie noemen ze dat in onze mooie donortaal.