Sla het menu over en ga direct naar de content van deze pagina. Sla het menu over en ga direct naar zoeken.
Cordaid EN

Ik heb een droom

Remco is op dienstreis in Burundi. Hij heeft er nachtmerries en dromen.

“Ik heb een droom dat op een dag dit volk zal opstaan en de ware betekenis van zijn credo zal naleven: ‘Wij zijn van oordeel dat de volgende waarheden vanzelfsprekend zijn: dat alle mensen gelijk geschapen zijn’… Ik heb een droom dat kinderen op een dag zullen leven in een land waar zij niet beoordeeld zullen worden op hun etnische afkomst. Ik heb een droom vandaag.”

King spookt door mijn hoofd

Ik ben in Burundi en Martin Luther King spookt door mijn hoofd. Zijn droom blijft een droom hier. Het leven is een nachtmerrie in dit land. Een klein land met een speciale plek in mijn hart. Sinds 2002 kom ik er af en toe op werkbezoek. Iedere keer weer denk ik bij aankomst aan mijn jeugdheld Calimero die met “zij zijn groot en ik ben klein” in mijn hoofd gegrift blijft. Als Calimero-eierdopjes steken de witte ronde daken van het vliegveld in de lucht.

Met pijn in het hart zie ik het land bij elk bezoek verder afglijden.  En volgens specialisten en onderhandelaars in het land is de bodem van de ellende nog niet in zicht.

Vasthouden aan de macht

Presidenten van wie het mandaat afloopt maar die alle opties aangrijpen om aan de macht kunnen blijven en hun eigenbelang veilig te stellen. Altijd over de ruggen van de bewoners. Ik gruw ervan. Nachtmerries krijg ik van ze.

Met pijn in het hart zie ik het land bij elk bezoek verder afglijden.

De één is 92 en wil nóg een mandaat. De ander wil de ene dag aftreden om zich vervolgens weer te bedenken. Een derde traineert tot in de eeuwigheid  de verkiezingen, zoals Kabila in DR Congo. Burundi speelt het spel als grote jongen mee.

Help, ik begin ze te begrijpen!

Ik probeer me in te leven in hun gedrag en begin spontaan te zweten. Getver, ik begin ze zelfs op de één of andere manier te begrijpen. Wat is hun alternatief? Is het de dood of de gladiolen? Na een tribunaal belanden in de gevangenis van Scheveningen of aan stukken gescheurd worden door de oppositie in eigen land. Wat te kiezen?  You can check out any time you want but you can never leave.

Opvang in de regio

Ik droom van een eiland waar we al deze zich aan de macht vastklampende machthebbers kunnen parkeren. Opvang in de regio voor een heel specifieke doelgroep. We beschermen ze tegen veel postelectorale ellende. Zomaar ergens een eiland waar ze onbevreesd kunnen genieten van elkaar en van hun bij elkaar geroofde fortuinen. Liever dat dan dat ze hun onderdanen steeds verder de verdommenis in helpen.

Ik probeer me in te leven in hun gedrag en begin spontaan te zweten.

Het heetste van de nog te komen strijd

In de tussentijd gaan in Burundi de belasting voor NGO-medewerkers met 35% omhoog. Men wil bedrijven en organisaties verplichten om zich etnisch te registeren. Om daarna beter etnisch te kunnen profileren in aanloop naar het heetst van de nog te komen strijd.

De honger neemt toe hier. Mensen voor en tegen de overheid worden met geweld uit hun huizen gelicht in het holst van de nacht en komen nooit meer terug. Medicijnen zijn op en de malariamug heeft weer vrij spel. Een nieuwe wet verbiedt ontwikkelingsorganisaties en ambassademedewerkers om nog op stap te gaan zonder toestemming en zonder begeleiding door iemand van het ministerie. Begeleiding die ook nog eens betaald moet worden.

Mijn droom

Ik heb een droom. Een droom dat op een dag Burundi, een staat die smoort in de hitte van onrecht en onderdrukking, is veranderd in een oase van vrijheid en gerechtigheid.