Sla het menu over en ga direct naar de content van deze pagina. Sla het menu over en ga direct naar zoeken.
Cordaid EN
Noodhulp

BLOG: Op weg naar het verloren paradijs

Vanuit Nederland zijn twee collega’s naar het Caribisch gebied afgereisd. Noodhulpexpert James Morgan is al op Sint Maarten en persvoorlichter Mickael Franci reist vandaag met een militair vliegtuig door naar Sint Maarten om de behoeften van de slachtoffers van orkaan Irma in kaart te brengen. Lees hier de blog van Mickael Franci.

Nog nooit heb ik met zoveel frustratie onder een palmboom naar de helblauwe zee gestaard. In die korte anderhalve jaar tijd dat ik voor Cordaid werk, heb ik nog maar nauwelijks de oppervlakte mogen aanraken van die geweldig ingewikkelde wereld van ontwikkelingssamenwerking en noodhulpverlening. Maar hier beneden de Caribische wind, op Curaçao, krijg ik meteen een van de grootste uitdagingen van het vak op mijn bord: snel ter plekke komen na een ramp.

Cordaid is een grote organisatie met medewerkers over de hele wereld. Maar zo voelt dat nu even niet. Hier op dat mooie vakantie-eiland voor de Venezolaanse kust, vol met Nederlanders die een beginnende herfstdepressie ontvluchten, lijkt het drama dat zich op Sint-Maarten aan het voltrekken is net zo ver weg als mijn collega’s op het hoofdkwartier in Den Haag.

Ik moet geduld hebben. Er gaan maar een paar militaire vluchten per dag sinds het nog altijd volledig verwoeste vliegveld dat enigszins toelaat. Onze noodhulpcoördinator James Morgan kon gelukkig vandaag wel mee met een van die vluchten. Hij heeft zijn tent opgeslagen in een kamp van hulporganisatie Samaritan’s Purse, naast het vliegveld.

Zelfredzaam

Eerder vandaag moesten we nog als bezetenen Curaçao afstropen op zoek naar tenten, voedsel in blik en water. “Zorg dat je volledig zelfredzaam bent als je hier komt”, kregen we op ons hart gedrukt van de persvoorlichter van het Rode Kruis. “Er is hier echt helemaal niets.”

Kamperen blijkt geen populaire activiteit te zijn op dit snikhete eiland. Nadat de zoveelste winkelier met de beste bedoelingen een strandscherm uit de schappen trekt, zakt de moed ons in de schoenen. “Dat wordt dan maar overnachten onder de sterren”, grapt James. Maar na alle berichten over gewelddadige berovingen op Sint Maarten, leek ons dat geen goed idee.

Hello Kitty

Gelukkig is er dan nog altijd die laatste poging. Waardoor je toch nog op dat Aziatische prullenwinkeltje stuit, waar tussen de haarkraaltjes en wuivende Hello Kitty-beeldjes twee verstofte eenpersoonstenten lagen. Een uur later is James op weg naar het verwoeste eiland.

En ik zit hier nog, met mijn eigen zelfredzaamheidskoffer vol crackers, noodlesoep en water. En mijn ideeën en wensen over wat ik op Sint Maarten wil gaan doen. Slachtoffers en hulpverleners interviewen, foto’s schieten, video’s maken, de verhalen opmaken en James helpen, waar nodig.

Orkaan Irma - De zelfredzaamheidskoffer

De zelfredzaamheidskoffer.

Het idee was dat James vooruit zou reizen. Hij moet tenslotte als coördinator snel de balans opmaken. Ik zou dan een dag later meereizen met een delegatie van het bisdom van Curaçao: met bisschop Luis Secco en pastoor Curtis Meris. Maar vlak voor het vertrek van James kreeg ik een berichtje van pastoor Curtis. De bisschop wil de reis uitstellen omdat de terugvlucht te onzeker is.

Orkaan Irma - De bisschop van Curaçao, Luis Secco (rechts)

De bisschop van Curaçao, Luis Secco (rechts)

Diepe bedroefdheid

De teleurstelling van het nog langer moeten wachten voordat ik eindelijk aan de slag kan, wordt overschaduwd door diepe bedroefdheid omdat ik een belofte zou moeten breken. Ik had voor vertrek uit Nederland namelijk een collega uit Sint Maarten beloofd om haar moeder voedsel en water te brengen. Geduld is een schone zaak. Maar niet als je leven ervan afhangt.

Nadat verschillende andere pogingen om snel op het Bovenwindse eiland te geraken ook niets uithaalden, kreeg ik de tijd om wat te reflecteren.

Lange termijn

De kracht van Cordaid is dat de organisatie wars is van ‘quick wins’ en altijd samen met de bevolking het gesprek aangaat over langetermijnoplossingen. Maar dat is soms wel een enorme oefening van geduld, want gevoelsmatig wil je juist snel handelen.

Net voordat ik me begon af te vragen hoe lang het kanoën zou zijn van Curaçao naar Sint Maarten, belt pastoor Curtis. De bisschop heeft alsnog besloten om morgen te gaan en ik kan mee met de eerste vlucht om 7 uur in de ochtend. Ik ben er klaar voor.


Steun de slachtoffers van orkaan Irma

Doneer nu!