Sla het menu over en ga direct naar de content van deze pagina. Sla het menu over en ga direct naar zoeken.
Cordaid EN
Noodhulp

Blog: Trap naar de hemel

Lente in Koerdistan. De zon blikkert boven het jonge gras in de vallei. Aan de horizon besneeuwde bergruggen. Of de mannen van het Kalifaat zich daar verschuilen, vraag ik iemand in de auto. Hij schudt het hoofd. Die zitten allemaal in Mosul. Uit dit gebied zijn ze verdreven. Peshmerga? Zou kunnen. Die overleven naakt nog in de sneeuw, als ik mijn Koerdische reisgenoten moet geloven.

Het wordt nog idyllisch. Schaapjes huppelen in het rond. Eén jonge herder en één oude. En iets verder het schichtige herdersmeisje. We slaan een praatje. De oude man is prachtig. Asterix-snor en Kakai klederdracht. De gebedskraaltjes die hij om zijn vingers zwiert, tikken tegen de kolf  van zijn pistool. “Tuurlijk heb ik een wapen. Je weet nooit wat je tegenkomt.” Hoe mooi ook zijn kleren, rijk is hij niet. Twee van zijn zonen springen bij met hun karige soldij. Zoals zonen doen, hier. Wie heeft, geeft.

KoerdistanFoto: Frank van Lierde / Cordaid

Even inventief als destructief

Het herderlijke is van korte duur. Grijze plekken in het land blijken verlaten dorpen te zijn. Geen ziel te bekennen. Dichterbij zie ik pas de vernieling. Als een omgekieperde doos monochroom grijze legoblokken, zo ziet het er op sommige plekken uit. Eén huis is zelfs tot de nok onder de grond gedrukt. Hoe doe je dat? Even inventief als destructief, die gasten van het Kalifaat.

De zooi van twee jaar IS weer opgeruimd door een schoonmaakbedrijf. Met geld van Cordaid.

We rijden Wardek binnen. Daar, iets hoger en wat achter de beschadigde huizen en de ruine’s, staat ie: de school die twee weken geleden weer open ging. Strak in de verf. Muren hersteld, ramen gezet, deuren erin. Waar een raket insloeg zit nu vers stucwerk. De zooi van twee jaar IS weer opgeruimd door een schoonmaakbedrijf. Met geld van Cordaid. Op het schoolplein wordt er gelummeld en gebasketbald.

Niet iedereen is terug. Veel leerlingen en leraren ontbreken. Wie twee jaar schuilt komt niet zomaar terug. Zeker niet als je huis er nog maar half staat. Of niet.

Deze is ook voor u, donateur

Maar die ene klas is vol. Vol tieners. En deze school draait. Heel voorzichtig, maar hij draait. Als de directeur vertelt over de school en de leerlingen staan de tranen hem even bijna in de ogen. Die man houdt van die kinderen. Ik hoor dat meester Najib, leraar Engels, op eigen kosten hele boeken kopieert voor leerlingen die te arm zijn geworden. Als hij hoort dat Cordaid de renovatie van de school heeft betaald zegt hij “To do good, you have those who talk and those who act. You act. Thank you.” Deze is ook voor u, donateur.

IS-strijders houden van kalligrafie, dat moet wel. Prachtig geschreven boodschappen lieten ze achter.

De familie van Waffa, één van de leerlingen, nodigt ons uit om iets te eten. De muren van hun huis zitten onder de kogelgaten, haastig opgevuld. IS-strijders houden van kalligrafie, dat moet wel. Prachtig geschreven boodschappen lieten ze achter. Zoals ‘een zee van bloed zal vloeien tussen jou en mij’. De verf die Hussein, Waffa’s vader, gebruikte om ze te overschilderen was te waterig. Je kijkt er zo doorheen.


Waffa doet thuis de was achter een deur vol kogelgaten. Foto: Frank van Lierde / Cordaid

Petroleumvolk

Als je ontheemd bent gaat het snel met de financiën. Om z’n gezin overeind te houden heeft Hussein z’n goud – deze Koerden houden niet van spaarrekeningen – er in twee jaar doorgejast. En zijn auto – waar Koerden als petroleumvolk dan weer stapelgek op zijn – heeft hij verkocht.

We gaan zitten. Hussein verontschuldigt zich voor het arabische gewaad dat hij draagt. “Dat zit fijner”. In buik en benen heeft hij oude verwondingen en er is onlangs een nier weggehaald.

Waffa’s opa eet ook mee. Weer zo’n prachtige kop. In de hoek staat een oeroud machinegeweer. Tevergeefs gebruikt bij de aanval van IS, twee jaar terug. Opa’s bezit.


De vader en de opa van Waffa; twee generaties Peshmerga. Foto: Frank van Lierde / Cordaid

Als we het gezin uitzwaaien lopen we langs de overburen. Althans, de ruïne van hun huis. Een mooie houten binnentrap wijst de weg naar een blauwe lentehemel.