Sla het menu over en ga direct naar de content van deze pagina. Sla het menu over en ga direct naar zoeken.
Cordaid EN
Gezondheidszorg

Psychotherapeut Bilqis helpt vrouwen in Jemen

In Jemen heeft acht jaar oorlog nie­mand van de 30 miljoen inwoners gespaard. Er zijn maar 46 psychiaters. Bilqis Jubari, psychothera­peut en professor aan de Universiteit van Sanaa, opende in 2011 het eerste openbare centrum voor geestelijke gezondheidszorg.

‘In Jemen lijdt iedereen, maar vrou­wen gaan ook nog eens gebukt onder het eeuwenoude juk van de ongelijkheid. De controle van mannen is totaal. Die gaat van gedwongen huwelijken tot geen recht op eigen­dom. Een voorbeeld: een moeder is verplicht haar zoon van 13 te gehoor­zamen.

De oorlog legt alles stil. Geen werk, geen inkomen. Mensen richten hun woede en frustratie op de zwakste schakel. De man mishandelt zijn vrouw of dochter. De moeder leeft zich uit op haar kinderen. Die laats­ten stapelen angst op angst en richten hun agressie op elkaar. Tot er alleen nog maar objecten zijn om tegen aan te schoppen. Of jezelf.

Het duurde best lang voor de eerste patiënten kwamen, in 2011. Het taboe op geestelijke stoornissen en geeste­lijke gezondheidszorg is enorm. Zeker voor vrouwen is de drempel om naar ons centrum te komen heel groot. Sommigen van hen leefden wel tien jaar in totale isolatie, door hun man opgesloten in huis, soms vastge­bonden. Bij ons kunnen de vrouwen kosteloos terecht voor therapie en medicatie. Daarbij betrekken we de hele familie. Met succes. Tegenwoordig hebben we, helaas, lange wachtlijsten. Veruit de meeste patiënten – 65 procent – zijn vrouwen. Het lijden onder vrouwen is gewoon groter. Niet zo vreemd in een samen­leving waar de controle van mannen zo groot is. En waar het “normaal” is dat een man zijn vrouw slaat.

Het diepste lijden onder vrouwen in Jemen vindt zijn oorzaak in het gebrek aan zelfvertrouwen. Daaraan werken, ook met mannen, is de sleutel. Ons werk verlicht levens. Niet alleen van individuele vrouwen, maar ook van families en gemeenschappen. Nu zien we vrouwen en hun mannen hand in hand over straat, op weg naar hun therapiesessie. In het extreem gesegregeerde Jemen is dat een kleine revolutie.

“Eindelijk kunnen we weer ademen’, zei een patiënte me een keer. Zo belangrijk is therapie. Als een getraumatiseerd volk het eigen lijden niet kan verwerken, komt er nooit vrede.”