{"id":50361,"date":"2025-11-27T11:50:01","date_gmt":"2025-11-27T10:50:01","guid":{"rendered":"https:\/\/www.cordaid.org\/nl\/?post_type=cd_story&p=50361"},"modified":"2026-02-12T08:26:13","modified_gmt":"2026-02-12T07:26:13","slug":"mauds-leven-in-een-vluchtelingenkamp","status":"publish","type":"cd_story","link":"https:\/\/www.cordaid.org\/nl\/verhalen\/mauds-leven-in-een-vluchtelingenkamp\/","title":{"rendered":"Maud\u2019s leven in een vluchtelingenkamp\u00a0"},"content":{"rendered":"\n

Maud vluchtte met haar familie voor het geweld in Soedan. Want Soedan zit midden in een wrede burgeroorlog. Het gruwelijke geweld kwam plotseling heel dicht. Haar vader probeerde hun huis in Khartoem te beschermen, maar de gewapende milities waren meedogenloos. Vluchten was de enige optie. Maud woont nu 460 kilometer verderop, in een vluchtelingenkamp in buurland Zuid-Soedan. Blootgesteld aan hete dagen en koude nachten. <\/strong><\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Barre tocht naar een veilige plek<\/strong> <\/h2>\n\n\n\n

De tante van Maud vertelt:\u201cWe zijn vijftig dagen geleden gevlucht uit Khartoem. Door de gevechten hadden we geen eten, geen water en geen slaapplaats meer. Het was heel angstig en daarom zijn we weggegaan. Onze grootouders waren te oud en zijn achtergebleven. We weten niet hoe het nu met ze gaat. We zijn helemaal komen lopen. De paar spullen die we hadden droegen we op ons hoofd. De kleding die we aanhadden toen we vluchtten, dragen we nog steeds.\u201d ‘<\/p>\n\n\n\n

Leven in een tent<\/strong> <\/h2>\n\n\n\n

Nu verblijft Maud samen met miljoenen andere vluchtelingen in het tijdelijke opvangkamp in Renk. De omstandigheden zijn erbarmelijk. Bij aankomst kreeg haar familie een paar doeken met stokken die enigszins beschutting bieden. \u2019s Nachts hebben ze geen matras en geen dekens, terwijl het al erg koud wordt. Maud vertelt: \u201cIk hoor in de nacht veel kinderen huilen; ze kunnen vast niet op de harde grond slapen. Ik ben niet bang, want hier is geen geweld. We zijn hier veilig.\u201d Toch voelt ze zich vaak verdrietig. \u201cHier is bijna niets, en mijn buik doet vaak pijn van de honger.\u201d <\/p>\n\n\n\n

Geen eten en drinken<\/strong> <\/h2>\n\n\n\n

Het leven in het kamp is hard. Er is geen werk en niemand heeft geld om iets te kopen. Daardoor is er bijna geen eten of drinken. Soms lukt het om wat voedsel te kopen, dat dan vaak wordt gedeeld met de buren. Zoals Mauds tante benadrukt: \u201cDit is niet alleen ons verhaal. Dit is het verhaal van alle mensen hier.\u201d <\/p>\n\n\n\n

Hulp van Cordaid<\/h2>\n\n\n\n

Mensen zoals Maud hebben hulp nodig. Met een tentzeil als beschutting, een kleed voor op de grond, zeep, een jerrycan voor water en een deken tegen de kou, helpen we vluchtelingen zoals Maud een beetje op weg. <\/p>\n\n\n\n\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t
\n\t\t\t
\n\t
\n\n\t\t
\n\n\t\t\t\t\t\t\t

Dit is het verhaal van Maud<\/h2>\n\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Miljoenen mensen zijn op de vlucht. Geef hoop en kijk hoe jij kunt helpen.<\/p>\n\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\t

\n\t\t\t\t\t