Opstaan

Vandaag is Stille Zaterdag. De dag tussen dood en leven. Tussen het donkerste uur en de hoop op een nieuw begin. Een kanteldag.

Wij kennen die dag. We leven er middenin. Een wereld vol oorlog, onrecht en angst. Leiders die macht verwarren met kracht. Die nemen in plaats van geven.

Maar er is een ander verhaal. Een ouder verhaal.

Het verhaal van mensen die door het lijden heen blijven staan. Die twijfelen, wankelen, vallen, en opstaan. Die zichzelf geven voor een ander. Niet uit zwakte, maar uit de diepste kracht die er is: liefde.

Wij zien het elke dag. In landen ver weg en hier in Nederland. Gewone mensen — vrijwilligers, buren, zorgdragers, hulpverleners — die temidden van puin en pijn, van armoede en uitsluiting, er zijn voor hun gemeenschap. Zonder spotlights. Zonder grootse gebaren. Gewoon aanwezig. Gewoon zorgzaam. Gewoon menselijk.

Dat is precies wat Pasen is. Niet wegkijken bij lijden, maar blijven omkijken naar de ander. Naar elkaar. Juist dan.

Weten dat liefde het uiteindelijk wint van machtswellust en angst. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat mensen, keer op keer, daarvoor blijven kiezen.

Samen met hen bouwen wij aan een wereld die leefbaar blijft. Of wordt.

Want de wereld, dat zijn wij.

Kijk niet weg, kijk om