Sla het menu over en ga direct naar de content van deze pagina. Sla het menu over en ga direct naar zoeken.
Cordaid EN
Noodhulp

Blog: Het mirakel van Juba

Foto’s nemen mag niet, dus dan maar met woorden. Ik zit op een stuk bank. Drie zitjes zonder poten, neergekwakt op stukken plaathout die ook hun beste tijd gehad hebben. In m’n rug priemt iets wat op een aftandse kopieermachine lijkt, een bagagescanner buiten dienst. In de muil die ooit koffers uitbraakte zit nu een berg paperassen. Blijkbaar gestikt in de administratie.

Corporate journalist Frank van Lierde reisde in oktober af naar Zuid-Soedan. In het door oorlog verscheurde land sprak hij de mensen achter het werk van Cordaid.

Juba Airport is een mirakel. Afgelopen week heb ik hier wriemelende en zwetende massa’s gezien die vochten om zuurstof, in de zoektocht naar hun koffers en dan op weg naar buiten. Of naar binnen, hun leven wagend in de grote overtocht van 20 meter naar de wachtzaal, waar ik dit nu schrijf.

Kijk hier naar de videoserie van Frank in Zuid-Soedan.

Wachtzaal is ook weer zo’n woord. Vier vooroorlogse tuintenten staand op scheve stangen. Op die vloer van stukken plaathout. De BoogieWoogie van Mondriaan heeft van die knullig geplakte stukjes plakband. Daar moet ik aan denken.

Wie hier staat, vlucht voor even het land uit. De meesten komen terug. Een Humanitaire tour of duty.

Wie geluk heeft – of zoals ik zo gek is om hier ruim op tijd te komen – kan zitten. Anderen zoeken langer dan een uur hun evenwicht op de cakewalk van de vloer.

Tour of duty

Die tuintenten zijn goud waard. De zon snijdt genadeloos door elke kier. Dames wapperen hier met wat ze hebben om wat verkoeling. Vooral de expats. Fly Dubai naar Dubai en daarna Kenya Airways naar Nairobi. Wie hier staat, vlucht voor even het land uit. De meesten komen terug. Een Humanitaire tour of duty.

Mijn handbagage is gewogen en goedbevonden door de scanner die het wel doet. De zwart bebrilde politieagent die mijn papieren besnuffelde – hokkend in een witte container – heeft een exitstempel gehamerd in mijn paspoort. “We need you longer”, roept hij me nors toe achter de tralies van het containerluikje. Zijn zwarte brillenglazen kijken dwars door me heen.

Zuid-Soedan
Frank van Lierde tijdens zijn reis langs Cordaid-projecten in Zuid-Soedan. Foto: Cordaid

Een intercom is er niet. Als je wilt weten wanneer het tijd is om je naar de voorkant van de volgepropte tuintenten te begeven, is het luisteren geblazen. In de kakofonie hoor je soms geroep. Een omroeper in een geel vestje maakt hees roepend en wapperend met papieren (waarom?) duidelijk dat mensen voor vlucht X zich naar hun kist kunnen begeven. Ik ben nog lang niet aan de beurt.

Lees ook het uitgebreide verslag over de hulp van Giro555 en Cordaid in Zuid-Soedan

Lees meer

Mensenaquarium

Het mirakel is niet alleen deze kleine kosmos, dit nauwelijks rechtop staande mensenaquarium van zeil en hout en ijzer onder een geselende zon. Het mirakel is dat het werkt. Dat mensen hier kunnen inchecken, dat vliegtuigen hier aanmeren en weer weggaan, dat je paspoort wordt gecheckt, dat boardingpassen worden gescand.

Zo gemakkelijk is het dus om oorlog achter je te laten. Als je maar geld hebt. En een plek om heen te gaan.

Niets complexer dan een luchthaven. Ze hebben hier iets in elkaar geknutseld met zo goed als niets. En het werkt. Het is als een raket gemaakt van wat planken en ijzerdraad, die de maan haalt. En weer terug. Terwijl je op het eerste zicht toch denkt dat dit halve voetbalveld vol chaos bij de eerste de beste grote regenbui verdwijnt.

De trots van Juba

Ach, deze provisorische constructie is ook als tijdelijk bedoeld. De echte luchthaven – de trots van Juba – staat verderop. Twee grote hangars met boogdak. Half af en in de steigers. Al jaren. Kort na de onafhankelijkheid in 2011, vol goede moed, is het beton gegoten en zijn zingend de eerste muren gebouwd. En toen kwam de oorlog. Weer de oorlog.

Ik blijf gespitst op de omroeper van Juba International Airport. Geen Nairobi. Nog even. Nog even en ik stijg op uit Zuid Soedan. Zo gemakkelijk is het dus om oorlog achter je te laten. Als je maar geld hebt. En een plek om heen te gaan.