Ahmed helpt Ethiopiërs in nood

Ahmed Mohamed, coördinator humanitaire hulp voor de Ethiopië Joint Response, gevestigd in Addis Abeba.

“Als kind wilde ik piloot worden, maar de zaken liepen anders. Ten goede. Nu, als humanitaire hulpverlener, leer ik mijn kinderen dat anderen in nood helpen het mooiste is wat je kunt doen in het leven.”

“Piloot worden is zwaar. Maar een goede humanitaire hulpverlener worden, is minstens net zo zwaar. We moeten alles op alles zetten voor degenen die hulp het hardste nodig hebben. We moeten effectief én efficiënt omgaan met de beperkte middelen die we hebben. We moeten neutraal en onpartijdig blijven. We moeten levens redden en handelen onder enorme tijdsdruk. Tegelijkertijd moeten we verantwoording afleggen over elke cent van de belastingbetaler of donateur die we uitgeven. We krijgen te maken met onveiligheid en gevaar. Collega’s worden gedood terwijl ze hulpverlenen. En dat is nog maar een deel van de functieomschrijving …”

“Ethiopië maakt moeilijke tijden door. Extreme droogte, sprinkhanenplagen en gewapende conflicten hebben veel mensen op de vlucht doen slaan. Of gedood. De vorige Joint Response was gericht op gezondheidszorg, veilig drinkwater, sanitaire voorzieningen, en financiële steun. Nu doen we veel aan voedseldistributie en zorgen we voor veilig onderdak.”

“Het werk kan hectisch zijn. Veldbezoeken, papierwerk, coördinatie, data verzamelen, rapporteren. Ik doe dit allemaal. En natuurlijk moeten we onze hulp voortdurend aanpassen aan de steeds veranderende crisisactualiteit. Conflicten maken alles grillig, je weet nooit wat je morgen te wachten staat.”

“Voor deze baan werkte ik in de ontwikkelingshulp. Het duurt jaren voordat je de vruchten van dat werk ziet. Noodhulp is heel inspannend en belastend. Je ziet veel leed en programma’s zijn meestal te kort. Je kunt nooit genoeg doen. Maar het is ook de moeite waard omdat je direct het effect ziet van wat je doet.”

“Mijn vrouw is blij en trots op wat ik doe. Maar soms is ze bang. Zo bezocht ik vorige week een crisisgebied. We werden tegengehouden door gewapende rebellen. Je weet nooit wat dit soort mannen van plan zijn. Gelukkig konden we veilig verder. Inmiddels ben ik min of meer gewend aan deze situaties. Maar mijn vrouw vindt het maar niks.”